بازآفرینی فضاهای آموزشی تاریخی همواره با چالش تعادل میان اصالت و کارآمدی همراه است. مدرسه هنرهای زیبای تهران نمونهای از این معماست؛ بنایی که هویت هنری خود را مدیون گذشته است اما برای پاسخ به استانداردهای امروز به دگرگونی نیاز دارد. متن پیشرو رویکردی معماری را بررسی میکند که در آن، الحاق امکانات معاصر بدون تخریب لایههای تاریخی ممکن شده است.
